Soms wil je te graag…

Het is altijd weer een tegenvaller als je tegen de beperkingen van je eigen lichaam aan loopt; het liefst zou ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds bezig zijn in de tuin, maar mijn lichaam zegt na een paar uurtjes al weer: “Nu even niet!”
Dat komt natuurlijk ook omdat ik op dit moment met klussen bezig ben die wat zwaarder zijn dan het ‘gewone’ wied- en maaiwerk.Het uitbreiden van de borders kost toch wel een hoop kracht: het uitsteken van het gras, de grond los spitten, randen van betonklinkers leggen, nieuwe grond opbrengen en planten. Je ben steeds aan het bukken en tillen, en dat voel je op den duur wel. En daar komt nog bij dat je niet op wilt houden omdat je het eindresultaat voor ogen hebt en niet kunt wachten tot het klaar is.Gelukkig is de verbreding van de borders bijna klaar, alleen het inplanten moet voor een deel nog gebeuren, maar dat kan ook in etappes. Ik vind het wel weer een hele verbetering, er komen steeds duidelijker lijnen in de tuin en de borders krijgen meer structuur.


Ik heb in het vroege voorjaar een nestkastje in de appelboom opgehangen, en die wordt nu bewoond door een pimpelmeespaartje, die nu druk aan het heen en weer vliegen zijn. Het is zo schattig om te zien.

Sandra

Andere berichten

Een kei hoort erbij!

Een kei hoort erbij!

Wat een gevaarte!

Planten in toom houden

Opruiming