Het temmen van de wildernis

Ik kom op dit moment in delen van de tuin waar ik nog nooit een voet in heb gezet. In het midden van het perceel is de tuin door de vorige bewoners verdeeld door een haag van Spirea, en dat is de laatste jaren uitgegroeid naar een breedte van zeker vijf meter met een onderbegroeiing van Hedera en bijna ondoordringbaar. Dus ik heb mijn moed bij elkaar geraapt en de takkenschaar ter hand genomen en heb alle oude verhoute scheuten die wel drie meter hoog waren, zo dicht mogelijk bij de grond afgeknipt. Daarmee is het probleem van de Spirea nog niet opgelost en zal alles wel weer opnieuw uitlopen, maar dat is dan in ieder geval weer fris groen wat wat makkelijker in de hand te houden is.Tussen al dat dode hout kwamen een paar oude seringen en forsythia’s te voorschijn; een beetje raar uitgegroeid, maar ik ga nu eerst afwachten of ze gaan bloeien en dan na de bloei gaat de snoeischaar er stevig in om de heesters een beetje te fatsoeneren.
Ik heb nu een gigantische berg snoeihout, maar de tuin lijkt een enorm stuk groter en netter. De onderbegroeiing van Hedera zit me niet in de weg, het is een goede bodembedekker en het lijkt ook wel leuk zo op dit moment.
Het is nu heerlijk om in de tuin bezig te zijn, het is rond de 20 graden (!) en het bruist van het leven om me heen: de vogels zijn druk bezig, mijn Helleborus wordt druk bezocht door dikke, slome hommels en ook heb ik de eerste vlinders al weer rond zien fladderen.
Wat ook prachtig is, is dat in de buurt een ooievaarsstel is neergestreken en die zie ik regelmatig door de weilanden struinen of ik hoor ze in de verte klepperen.Nu het zo heerlijk warm is, schiet alles de grond uit, je kunt het haast zien groeien. Het longkruid was een paar dagen geleden nog een zielig hoopje en nu bloeien ze al uitbundig! Wat is de natuur toch wonderlijk…

Sandra

Andere berichten

Een kei hoort erbij!

Een kei hoort erbij!

Wat een gevaarte!

Planten in toom houden

Opruiming