In bedwang

Het is nu begin juli en is weer een heleboel veranderd sinds het laatste bericht, haast te veel om allemaal te noemen. Juist in deze periode, als er zo veel te vertellen is over de tuin, heb je het er zo druk mee, dat het erbij blijft om je blog bij te houden. Zo vergaat het mij tenminste.


Maar goed, het is nu echt zomer, de voorjaarsbloeiers zijn uitgebloeid en teruggeknipt, zoals de Geraniums en korenbloemen (nu maar hopen op een bescheiden nabloei). De meeste vingerhoedskruiden heb ik maar helemaal verwijderd ondanks dat er nog wel wat bloei in zat; het waren zulke lange pierlala’s geworden en het bladrozet werd bij een heleboel ook lelijk, dus geen genade en weg ermee!
Er zat trouwens één exemplaar bij die bandvormig uitgroeide, die was zo breed als vier normale stengels, fascinerend die fasciatie… (foto is vlak voor de bloei genomen, ik was aan het wachten op de aparte open bloem aan het einde, maar hij is voor die tijd al geknakt door het gewicht van de bloemen in de top)

En vooral veel snoeien, heel veel snoeien: de buxushagen, beukenhagen, coniferenhagen, je moet ze allemaal bijlangs. Daarnaast moeten struiken in toom gehouden worden , dus alle ongewenste uitschieters worden zonder pardon verwijderd. Kruiwagen na kruiwagen met snoeiafval verdwijnt naar de composthoop. Daar tussendoor komen ook nog een paar kruiwagens met onkruiden en graspollen die op plekken staan waar ik ze vooral niet wil hebben.

Maar wat is de tuin mooi! Het vele werk van de afgelopen paar jaren werpt nu wel zijn vruchten af, en ook de vruchtbare grond hier helpt enorm om de planten goed te laten groeien. Ik hoef gelukkig niet met veel kunst en vliegwerk de boel aan het groeien en bloeien te krijgen en te houden. Het enige nadeel is dat sommige planten een beetje te weelderig worden en dus slap uitgroeien. Maar daar is steunmateriaal weer een uitkomst voor.
Zo heb ik de Galega ‘Lady Wilson’; vorig jaar geplant en verder niet gesteund waardoor het vooral een brede bos werd. Dit jaar was ik er op tijd bij en nu is het een wolk van zachtlila aren die 1,50 m boven de grond deinen.

Maar ook Campanula lactiflora ‘Loddon Anne’ wordt een beetje te hoog en heeft veel steun nodig, net als Veronica longifolia ‘Blauriesin’. Bij de sedums is het ook een bekend probleem, die vallen op den duur uit elkaar door het gewicht.

Door de nogal uitdijende vaste planten krijg ik nu wel ruimteproblemen in de borders. Ik moet nodig gaan uitzoeken hoe ik de borders wil hebben en een selectie gaan maken van planten die ik op bepaalde plekken wil hebben en wat ik wil verplaatsen. De ene plant heeft natuurlijk ook veel langer nodig dan de andere om een beetje volume te krijgen, dus er zal her en der ook nog wel wat uitgedund moeten gaan worden.
Daglelies zijn een mooi voorbeeld; die worden pas het derde jaar na planten echt mooi, terwijl geraniums het vaak het eerste jaar al heel goed doen.

Bodembedekkers breiden zich over het algemeen een stuk sneller uit dan opgaande vaste planten, en het is dus wel belangrijk dat je de hardlopers in de gaten houdt en dat die niet de minder snel groeienden gaan overwoekeren.
Maar ook de plek is van belang, ik heb wel planten gehad die op de ene plek niet vooruit te branden waren en na verplanten waren ze niet te houden. En dan nog de planten die zelf hun favoriete plekje opzoeken: dat had ik met Prunella, daar hat ik een mooi plekje voor gezocht, maar daar ging hij na een matige bloei in de zomer dood, maar verscheen op andere plekken waar hij nu uitbundig bloeit.

Dat vind ik het leuke aan de tuin, de verassingen die je elk jaar weer tegen komt en die de tuin altijd weer veranderen.

Sandra

Andere berichten

Hittegolf

Hittegolf

Zaad

Zaad

Pronkerwt

Pronkerwt

Slakkenparade

Slakkenparade